Harrison heet hij. De jongeman die we na de salsa les spraken. Een jonge donkere man geboren op Curacao. Dansen deed die hij niet tot zijn 22e ongeveer. Dat was not done in het milieu waar die uitkwam. De high-class mensen doen dat gewoon niet volgens hem. Ook niet op feestjes of tijdens het uigaan. Nee, hij deed aan tennis. En niet zo’n beetje ook. Heel fanatiek. Z’n ouders wilden graag dat die kampioen zou worden. Maar toen dat toch niet leek te gaan lukken, en hij naar Nederland was verhuisd om te studeren zag die een keer mensen salsa dansen en toen besloot hij; dat wil ik ook kunnen. En binnen een paar jaar kon hij het. Naar NY geweest om de speciale foefjes etc. te leren. Nu geeft hij les en workshops door het hele land. Was hij mist in NL is het gevoel gecombineerd met het dansen. Je kan wel de pasjes doen, maar je moet genieten, bewegen, en niet alleen met je heupen en benen, maar je hele bovenlijf. Hetgeen wij ook miste bij de ”docent’ die les gaf. Harrison baalde dan ook best van die jongen die stond les te geven zonder het volgens hem te kunnen. “Kijk nou, dat ziet er toch niet uit”. Het moet swingen, er lekker uitzien, met passie. Volgens hem was het gewoon een makkie voor de eigenaar wiens leerling zichzelf na een paar jaar lessen aanmelde. Pure commerciele keus dus, niks te maken met dansen.
Harrison gaf zelf ook wel toe soms dingen te doen in z’n workshops etc. omdat het gewoon moet verkopen. Als je echt in zou gaan op hoe je met gevoel en hoe je je torso beweegt, dan zouden mensen na een paar keer niet meer terugkomen; niet meer komen lessen. Hij zou dan hele simpele bewegingen vaak herhalen. En daar is geduld voor, en dat hebben we niet meer zo veel in deze maatschappij. Daar is geen tijd meer voor. We willen instant result.
Harrison was wederom een persoon die geen opleiding nodig lijkt te hebben om keigoed te kunnen dansen MET gevoel. Gelukkig is Salsa geen academische dans….?
