Engelse groeten deel 2
Een update vanuit Engeland…Mijn laatste week in Dartington College of arts is aangebroken en ik doe er alles aan in deze week nog zoveel mogelijk te doen van wat ik nog had willen doen. De bibliotheek uitlezen, een dansfilm maken, Dartmoor doorkruisen, in de rivier zwemmen, een grote improvisatiesessie houden met alle diciplines……… Hoewel de school heel klein is, is hier altijd zoveel te doen! Juist omdat er zo weinig studenten zijn en de meeste hier op de ‘campus’ (lees: estate) wonen, wordt er veel door studenten georganiseerd. Ik kan me hier nog minstens een jaar vermaken en ik heb dan ook nog helemaal gaan zin om hier te vertrekken
Gebeurtenissen van de afgelopen weken:
Improvisatievoorstelling op een grassige heuvelrug tijdens Alien Sceance (een festival georganiseerd door Dartington studenten en waar helaas bijna alleen maar dartington studenten op af kwamen, was ondanks dat wel heel tof)
Ik heb me fanatiek op de percussie gestord en me aangesloten bij een groep muziekstudenten die een avond in de week latin percussion doen en een avond african percussion. Opmerkelijk hoe veel ze het hebben over de dansers en dat terwijl er niet eens dansers zijn (ik reken mezelf voor het gemak even tot de muzikanten)
Deelgnomen aan The National Contactimprovisation weekend, waarmee afscheid werd genomen van contactimprovisatie op Dartington in de studio’s waarin Steve Paxton CI naar Engeland bracht. Deze prachtige plek (althans: de school die al tientallen jaren huist in deze prachtige plek) gaat volgend jaar helaas verhuizen naar University Falmouth (ook op een heuevel maar lang niet zo mooi als hier en volgebouwd met plastic –cabines-die-uitkijken-op-een-blinde-muur). Daarbij fuseert de school en zijn er in ene 6000 studenten i.p.v. 300. Weg Dartington, dus ik ben ernorm blij dat ik hier nog heb kunnen studeren. Er heerst hier zo’n speciale tijdsgeest en we lopen hier midden op een keerpunt waarna je niet meer terug kan naar het oude Dartington dat zich nog steeds in deze muren bevind. Als iets al middenin voelt, dan ervaar ik dat hier.
Naar Frankrijk geweest om te repeteren voor een nieuwe voorstelling op Oerol. Na ‘Dansers in de duinen’, komt dit jaar ‘Dansers aan zee’, anderhalve kilometer dans langs de vloedlijn. Ik ga binnenkort naar Terschelling om verder te repeteren en mocht iemand nieuwsgierig zijn en zich toevallig op Oerol bevinden….volgens mijn spelen we iedere dag 2 keer afhankelijk van het tij.
Met twee klasgenoten heb ik hier een stuk gemaakt in de dennebossen onder het motto ‘A bizar journey into Binnenkant’. Met wolven, achtergelaten scenes en vrouwen met een vorm van verloren hysterie. Verloren in je eigen onderbewustzijn. Het was heerlijk om te maken. Iedere dag wandelden we de berg af naar de bossen en spendeerden we uren aan het verzinnen van de meest fantastische stukken. Uiteindelijk is het meeste natuurlijk onuitvoerbaar, maar volgens mij hebben we de bruikbare iedeeen uit al onze hersenspinselen gepikt. Alledrie hebben we een eigen solo gemaakt (ik wil voorlopig niets meer van doen hebben met een choreografie voor jezelf maken, want je beleeft alles vanuit jezelf als danser en kan niet zien wat het communiceert en hoe het in de locatie past) en daaromheen hebben we een reis voor het publiek uitgezet, dat in kleine groepjes, in stilte, met een rode draad, steeds dieper het bos in worden geleid…..
Tot zover een samenvatting van enkele belevenissen (en ja, het klopt dat er zo weinig vervelends te vertellen is)
Ik wens iedereen een vriendelijke koe toe (daar hebben we er hier heel veel van)
Josephine
