Mejosephine’s Weblog

Reflectieverslag

Afgelopen periode heb ik verschillende lessen buiten school gevolgd en andere activiteiten bezocht:

Lessen:

- Capoeira 2x

- Salsa

- Breakdance

Activiteiten:

- Studententheaterfestival

- East Side

- Stadsspelen 2x

Een beschrijving van deze activiteiten is te vinden op mijn weblog mejosephine.wordpress.com

Ik ga nu dus proberen mijn ervaringen in woord te zetten, maar het is moeilijk precies te schrijven wat ik bedoel en helemaal om de goede termen te vinden die niet teveel open laten, maar ook niet teveel over een kam scheren. Bovendien is multicultiraliteit (dat is wat me van de stadstour het meeste is bijgebleven, de verschillen in hoe mensen uit andere culturen zich gedragen tegenover jouw en elkaar) een gigantisch en heel ingewikkeld onderwerk en ik kan niet in 3 kantjes uitleggen wat me daarbij is opgevallen en wat ik daarbij denk.

Wat me het eerste opviel was dat als je op zoek gaat naar jongeren en dans in Amsterdam je al heel snel uitkomt op dingen als streetdance, breakdance, hiphop en andere verwantte dansvormen. Mijn partner, Suus, en ik wilden juist op zoek naar niet Nederlandse dansvormen als salsa, capoeira, flamingo enz. Maar er was bijna niets in deze dansvormen te vinden dat specifiek voor jongeren was (wel hebben we enige capoeira lessen voor kinderen gevonden, maar niet voor 12-18). Lessen stonden wel open voor mensen vanaf 16 of 18, maar in praktijk zijn die nauwelijks aanwezig. De meesten zijn 20+ en bij salsa nog ouder, terwijl die school en de docent zei dat deze school het jongste salsa (lessen) publiek aantrok. Verder viel bij de lessen op dat de meeste aanwezigen de lessen volgden voor de leuk. Behalve een harde kern bij de capoeira lessen kwam iedereen ongeveer een keer per week en nam het dansen niet echt een noemswaardige rol in hun leven in. Van een echte passie was er dan ook meestal niet echt sprake. Daarbij spanden de salsa lessen de kroon. Iedereen trok een kop als een verveelde koe, het enige dat bewoog waren de voeten en in het dansen zat geen enkel gevoel. Daarover hadden we later een gesprek/interview met de leraar. Die kwam oorspronkelijk uit Aruba (hoewel hij dansen als kind absoluut niet van huis uit heeft meegekregen) en vertelde hoe hij hier het salsa dansen zag, waar ik me volledig in kan vinden. Hij zei dat de meeste leerlingen er waren omdat ze of een partner zochten of relatieproblemen hadden en dat bijna iedereen de essentie van de dans, het gevoel, mist. Mensen dansen hier met hun hoofd en het gaat om de ingewikkelde pasjes en de draaien, maar we slaan het gevoel dat daaraan ten grondslag ligt over. Vaak wordt daar op scholen ook niet heel veel aandacht aan besteed omdat dat veel tijd kost en mensen afhaken, ook omdat het extra moeilijk te leren is als je het niet van huis uit hebt meegekregen en er dus al veel mee in aanraking ben gekomen. Dit vind ik ook een zeer interessant punt als je kijkt naar veel niet westerse dansvormen. Daar speelt (een ander) gevoel en (een andere) attitude een grote rol, maar het grootste verschil is denk ik dat als je een stijl echt leert (vaak in vrienden/familiekring en niet in een les) het begint met het al vaak zien, voelen en horen en daarna vanuit gevoel (holistische benadering?) wordt verder gebouwd. Hier beginnen we vaak vanuit het hoofd en de bekende vastgelegde passen en later als mensen er mee doorgaan is gevoel en inleving veel belangrijker. Dat heeft denk ik heel erg met de culturele opvoeding en omgeving te maken. Dat zie je bijvoorbeeld als je naar een streetdanceles voor kinderen kijkt. Hoewel iedereen dezelfde pasjes doet ziet het er heel anders uit. Kinderen met een bepaalde niet westerse opvoeding leggen er vaak meer iets (kan geen eenduidige term ervoor vinden) en attitude in terwijl veel kinderen uit Nederlandse (maar ook Russische of Poolse gezinnen) de pasjes wel doen, maar naar beneden kijkend en niet met dezelfde expressiviteit en uitstraling als sommige anderen.

Mensen dansen hier vaker met hun hoofd en helaas is dit onderwerp veel te groot om hier veel kwijt te kunnen van wat ik denk. Want door de stadstour ben ik wel meer connecties gaan leggen en omdat je de mensen (van vooral de stadsspelen) van dichtbij meemaakt ga je ook veel meer conncecties leggen met cultuur en verschillen in manieren van doen. Zo viel me bij de stadsspelen op dat veel gekleurde mensen uit de streetdance groepen: (ik ga nu helaas mensen over een kam scheren omdat dit anders veel te lang wordt, maar dit geld natuurlijk niet voor iedereen maar het was iets algemeens dat me opviel):

- geen zin hadden in contact met mij. Misschien legde ik het op de verkeerde manier aan of interpreteerde ik hun reactie verkeerd, maar ze hadden al een afwerende houding en als ik bijvoorbeeld iets vroeg over hun muziek of zei dat ik het tof vond wat ze deden kwam er vaak nauwelijks antwoord uit en keerden ze zich snel af.

- veel lawaai maakten

- snel boos werden en gingen schreeuwen

- naar mijn maatstaven onbeleefd waren

- een felle uitstraling op het podium hadden

- heel erg met elkaar optrokken en andere groepen van bekenden heel erg aanmoedigden

Ook viel me op hoeveel agressiviteit er in een groep zat toen er na de voorronde van de stadsspelen een grote ruzie met politie uitbrak tussen de streetdancers en de buikdansers (zie weblog). Nu hangt er van alles met elkaar samen, is er nog veel meer dat ik hier over zou willen zeggen en denk ik niet dat ik het met zo weinig woorden kan uitleggen, maar ik doe een poging. Wat misschien er misschien aan ten grondslag zou kunnen liggen dan veel gekleurde streetdancers zo’n goede podiumuitstraling hebben of met meer gevoel lijken te dansen (bv. crumping) is de cultuur waarin ze opgegroeid zijn en hebben meegekregen. Naast het feit dat ze vaak meer met dans opgroeien lijken ze ook een ander soort temperament te hebben dat ook op een andere manier geuit wordt als hier. Oorspronkelijk is ook veel hiphop ontstaan uit een soort frustratie outcast gevoel en dat daarin kunnen uiten. Vaak als ik een blanke die streetdansen kan diegene wel uitstraling hebben, maar toch mis ik vaak een dieper laag van gevoel of rauwheid of iets in die trant. Het valt me ook op bij moderne dans. Ik heb redelijk kortgeleden moderne 3 stukken gezien met mensen met een Afrikaanse achtergrond en die lijken de dans op het podium intenser en met meer gevoel te kunnen beleven, dat ze er soms lettrelijk van sidderen. Hier krijg je van huis uit vaak minder dans mee en lijken mensen toch eerder geleerd te hebben dingen niet zomaar te uiten/ te onderdrukken en jezelf niet meteen op de voorgrond te plaatsen/ heel zelfverzekerd/macho rond te lopen. Natuurlijk is ook niet helemaal kloppend, maar vooral vroeger kreeg je dit vaak in de opvoeding mee. Als je in mijn blog leest hoe de streetdancers bij de stadsspelen op mij overkwamen is dat toch heel anders met een veel uitgesprokener temperament, lichtontvlambaarder en ik vond dat ze zich schandelijk gedroegen met name met betrekking tot blikken werpen, mensen aanspreken en als het ware heel veel ruimte om zich heen innemen. Ik kan me heel goed voorstellen dat dat leid tot een andere manier van dansen. Ook werden de streetdancers in ene heel veel woester toen de politie bij de ruzie kwam. Er begon er 1 heel hard tegen de politie te schreeuwen dat de politie niet goed was, de hele groep in het geheel werd drukker en agressiever en een begon er tegen een bushokje te schoppen. Toen vroeg ik me af of die groep (met meiden vanaf 9, maar de echt boze waren schat ik 12) echt slechte ervaringen met de politie had gehad en uit een moeilijke buurt kwam, waardoor ze veel agressie in zich hadden; of doordat ze zich als outcast gedroegen omdat ze zich in die rol hebben gezet (inclusief blingbling en wijde truien met capuchon op).

Als reflectie op wat ik gedaan heb, wat ik hetzelfde had gedaan en wat ik anders zou doen heb ik niet zo heel veel te melden. Ik heb namelijk niet zo heel veel echt zelf gedaan, ik ben meer een observeerder. Bij de meeste lessen activiteiten en lessen heb ik wel wat met de mensen gepraat en een interview gedaan, maar niet echt noemswaardige dingen gedaan. Het enige wat ik wel volgende keer wil veranderen (maar dat is een langer proces waar al veel langer mee bezig ben), is dat ik best iets mondiger kan zijn met contact maken, hoewel ik het voor mijn doen niet heel slecht gedaan heb. Er zijn me dus meer dingen opgevallen en ik ben toch wel in ‘contact’ gekomen met mensen waar ik normaliter niet heel veel mee maken heb. Ook bleken helaas veel mensen toch in een soort type stereobeeld te passen. Ik had gedacht en gehoopt dat dans iets met mensen doet en dat grenzen vervagen, maar daar heb ik bij mijn activiteiten niets van gemerkt. Op een of andere manier loop ik bij sommige groepen tegen een sterke muur op; de enigen met wie ik leuk contact heb gehad waren groepen Nederlandse dansers, die niet echt zijn opgegroeid in een niet-westerse culturele omgeving; groepen die o.a. West-Afrikaanse dans en lindy-hop deden. Die waren oprecht geïnteresseerd in wat je deed en hielden ook van dans wat een connectie opleverde, dat je iets gemeenschappelijks had wat je kon uitwisselen. Het kan dus wel, maar dans overstijgt helaas niet zomaar alles (of ik ben nog slechter in contact leggen als ik denk in interpreteer ik signalen verkeerd).

Vervolg na bezoeken AIR afsluiting:

Bij de afsluiting van de AIR dag heb ik veel interessante dingen gehoord, met name van Fumi en Sally Summers. Wat me in het algemeen opviel is dat ik het idee kreeg dat bv. Cris en Nite Liem voor mijn idee nog bezig leken te zijn met erkenning van urban stijlen als techtniek en dat dat weerstaand opleverd (dat verklaard ook sommige reacties van Nita Liem uit de lessen). Zelf denk ik dat we, althans onze klas, daar allang voorbij zijn. De weerstand komt denk ik eerder uit een van de volgende dingen. Zo zou de weerstand niet komen door de stijlen (die hebben we immers volgens mij allang erkend en opgenomen, bovendien gaan ze net zo goed uit van bewegingsprincipes als academische stijlen), maar door de botsing van verschillende culturen en geen gemeenschappelijke taal hebben. De organisatorische factor. Door al de onrust m.b.t. het AIR programma hebben de studenen gaan steady ground vanwaar ze zich open in de lessen kunnen gooien en dan enkel en alleen met die les bezig zijn. Door alle onrust van alle onduidelijkheid van alles wat daar nog doorheen loopt is het moeilijk je volledig in die les te bevinden. Wat em ook heel erg is bijgebleven is de uitspraak van Fumi over plezier in de dans. Dat is wel iets wat bij je academische dansvormen minder vaak lijkt te zien. In ieder geval bij mij persoonlijk. In houd er van danser te zijn (optreden, maken, bezig zijn met bewegen, analyseren verbeteren muziek gebruiken), maar hoe erg ik van dansen zelf houd begin ik me af te vragen. Ik lijk namelijk altijd iemand nodig te hebben om van de dans te kunnen genieten en mijn plezier te kunnen delen. Als ik alleen ben en dans, haal ik er helmaal niet zoveel plezier uit, dan doe ik het om mezelf te ontwikkelen en dat doet me dan weer wel plezier. Eigenlijk kan ik mijn plezier in het dansen (waar Fumi het over had) nauwelijks meer vinden. Plezier maken is een serieuze zaak, maar je kunt het niet forceren. En dat oprechte plezier heb je denk ik nodig om echt in het moment te zijn en het dansen boeiend te maken. Nu vraag ik me af of mensen met een culturele achtergrond waarin sociale dans een balngrijke rol speelt een voordeel hebben omdat het lijkt alsof in sociale dansvormen het plezier bijna vanzelf komt en mensen zich er aan over kunnen geven. Daar ben ik wel jaloers op en voel me zelf enigsinds gehandicapt. Belangrijk onderzoek voor mezelf dus, hoe kan ik die andere oorsprong van dans vinden en gebruiken

De breakdance groep waaraan werd lesgegeven bleek toen we bij de les aankwamen wel iets te jong voor de doelgroep van ons onderzoek. De leraar was echter 20 jaar en heel geschikt om te ondervragen over de breakdance scene in Amsterdam. Wij waren vooral op zoek naar wat jongen in bepaalde dansstijlen aantrekt en hoe  groot de rol van die dansvorm is. Hij werd (net als de meeste andere jongen die hij kent) oorspronelijk aangtrokken door de kunstjes in het breakdancen. En ook als je de groep ziet waar hij les aan geeft valt op dat iedereen bezig is met kunstjes en nauwelijks met toffe verbindingspassen of de muziek (men loopt compleet uit de maat en muziek). Pas later gaan de meesten op andere dingen letten die bij het breakdancen komen komen kijken zoals de al eerder genomede dingen; muziek, danspassen, verbindingen presentatie enz. Verder zijn veel breakdancers voor een groot deel (veel meer dan academische dansvormen) selfsuficient. Vaak trainen jongen als vrienden onder elkaar in groepje op straat of meestal een zaaltje ergens. In het geval van Eeke in de gymzaal waar zijn vriend lesgaf. Dan kwamen ze daarna met z’n allen samen om daar de oefenen. Ook vertelde hij dat veel jongens op de middelbare school echt actief met het breakdancen bezig zijn en na school vaak met z’n allen aan het oefenen zijn, maar dat als mensen gaan studeren (zoals ook bij veel andere dingen gebeurd) er toch steeds minder en minder aan gedaan wordt. Als ik vraag of er behoeft zou zijn aan een instelling die een soort van breakdance opzet krijgen we niet echt een heel enthousiast antwoord. Volgens de breakdancer is er al eens over een soort urban opleiding gepraat met DJ rap en andere dingen (hoewel dans duidelijk wel de grootste plaats inneemt), maar dat is uiteindelijk ook wegens gebrek aan echt vraag in de andere diciplines niet doorgegaan en blijven hangen bij praten. Ook zou hij bijna niemand kennen die een breakdance opleiding zou willen volgen. Breakdancers houden er van om het te doen en sommigen doen ook shows, maar op een persoon na is niemand er full time mee bezig en wat er toch ook leuk aan is, is het geklooi met een groep in een zaaltje

24 mei 2008
Pakhuis de Zwijger

Op 24 mei vond in Pakhuis de zwijger een voorronde van de stadsspelen plaats tussen stadsdeel centrum en stadsdeel noord. Helaas was Kirsten (mijn danspartner met wie ik een stuk had gemaakt) door een huidinfectie geveld en had ik dus op het laatste moment een korte solo in elkaar gezet.  Er deden 7 deelnemers mee; afrikaanse dans, jazz, 2 keer streetdance, buikdans en werelddans. Een heel gevarieerd aanbod dus. Alleen een streetdance en de jazz groep waren jongeren, maar daar heb ik helaas niet veel contact mee gehad. Omdat het allemaal vaste groepen waren bleef iedereen heel erg bij elkaar dus ook met de andere groepen (behalve de afrikaanse dansers) heb ik nauwelijks contact gehad. De buikdansers waren te laat, de werelddans wat een zeer vaste groep en de jongste streetdance groep (de oudste waren de docenten van de jongsten plus een paar gevorderden) renden overal doorheen en maakten veel kabaal, maar de enige manier waarop ze contact met mensen hadden was een soort doen-durf of de waarheid vragen stellen. Ik vond ze persoonlijk heel vervelend. Ze stoorden groepen als die hun voorbereidingen aan het doen waren (zoals in de kring van de afrikaanse dansers staan als ze voor een laatste keer even met elkaar zijn), stelden hele onbeleefde vragen terwijl ze wel u tegen me zeiden en liepen overal heel lawaaiereig rond alsof dit hun territorium was. Misschien zijn dit andere gewoonten waar ik niet vaak mee in aanraking kom, of had ik een verkeerde groep te pakken, maar ik vond ze heel onbeleefd, opvliegend, schreeuwerig en vervelend.  Aan het einde gingen ze ruzieend, schreeuwend en huilend (niet iedereen) het ge bouw uit en toen ik 10 minuten later buiten kwam hadden ze ruzie met de buikdansers. Toen ik naar buiten ging kwam er net 4 man politie aan en later ook de oudere streetdancers, die zich bij de jongeren voegden. Ik was echt geschokt over hoeveel agressie er in mensen kan zitten (dit is al het tweede gevecht dat ik meemaak sinds ik met de stadstour bezig ben) en helemaal hoeveel er al in deze jonkies zat. Eentje van geschat 12 jaar begon heel had tegen een bushokje te schoppen in bijzijn van de politie en degenen die nog voor rede vatbaar hielden vriendinnen tegen zodat ze de politie of de buikdansers niet te lijf zouden gaan. Want door de politie werden de streetdancers helemaal link, vooral toen de politie ze verder van de buikdansers weg wilde loodsen. Ik was er echt heel erg van geschrokken, vooral dat dit op zo’n jonge leeftijd al manifesteerd en dat mensen echt zo in het steriotype hokje pasten, inclusief blingbling. Ik vraag me af waar zulk gedrag vandaan komt. Is het aangeleerd door oudere broers, is het een uiting van een ‘cultuurtemprament’, is het gebrek aan intilligentie, komt het omdat ze niet door waren of had het een andere oorzaak?  

31 mei 2008
East Side in het muiderpoot theater

East side is een open podium voor jongeren onder de 20 die iets willen laten zien.  Er komt dan ook van alles op af, hoewel het meeste dans is.  Op 31 mei waren er verscheidene streetdance acts, een salsa dans, 2 rappers, een soort toneelstuk en nog wat wereld dans. Ik vond alles bij elkaar wel een leuk passend geheel. Aan de ene kant was het best professioneel, maar aan de andere kant ook heel huiselijk en amateuristisch.  In de zaal stonden verschillende stoelen, tussen en zelfs tijdens de acts liepen mensen heen en weer, er waren huilende baby’s en het was nooit echt stil in de zaal omdat sommige mensen gewoon het fatsoen niet hadden om hun mond te houden als mensen bezig zijn. Verder vond ik de rappers enorm grof, helemaal gezien het feit dat er in de zaal een heleboel jonge kinderen uit de vorige acts zaten. Ik was wel onder de indruk van de streetdance acts. Iedereen bewoog heel strak en er werd ontzettend gebruik gemaakt van timing en accenten in de muziek, waaronder een groep jonkies (demo 2). Daar was ik echt van onder de indruk. Ze stonden er heel zelfverzekerd, dansten heel strak en precies gelijk, iedereen zat enorm goed in de timing (ik vraag me af of onze klas dat zo strak kan) en ze waren echt aan het performen. Je zag ook een duidelijke overeenkomst tussen de streetdansers m.b.t. de manier van bewegen en het viel me dus op dat iedereen zo goed was. Oefenen ze nu extreem veel, waren er toevallig allemaal goede streetdancers, of is streetdance minder moeilijk dan bijvoorbeeld modern, klassiek of jazz. Daarvan zie ik namelijk bijna nooit goede amateurgroepen en al helemaal niet zoveel bij elkaar.

do 29 mei
basisschool de burcht
leraar: Eeke

Als tegenhanger van onze zuid-amerikaanse dansvormen waar nauwelijks jonge jeugd te vinden was, zijn we afgelopen donderdag op zoek gegaan naar een heel andere dansvorm waar ook meer jeugd te vinden is: breakdance. Het werd gegeven in een gymlokaal aan een groep slimme jongens die van te voren nogal hyper overkwamen. Wat me opviel was de manier van samenwerken van de jongens. Ze gingen heel serieus bezig en de meesten waren helemaal nog niet bezig met beter en minder goed en status, houding en imago. Heerlijk.  Een jongen die het al heel goed kon had eindeloos geduld met iemand die het motorisch nogal moeilijk had en een tweeling was ook heel gedreven en vriendelijk samen aan het werk.  De les begon met een opwarm spel met rennen, daarna wat korte rek en strek oefeningen en het grootste gedeelte van de les werd besteed aan het werken aan een uitvoering. Als einde werd er nog een neuwe pas aangeleerd en werd er een ‘battle’ gehouden waarin de leraar ook zijn echte kunnen liet zien, want heel motiverend was. De kinderen waren nog heel jong (jaar of 10) en hadden dus moeite met onthouden van bewegingen en de motoriek was ook nog niet echt genuanceerd. Over het algemeen een leuke les met een enthousiaste leraar. Na afloop kwam ook Joke Molenaar even kijken; een mevrouw van movendi die de lessen organiseerd. Meteen werden we gevraagd om ook les te geven. Dat laat maar weer eens zien hoe er in sommige kringen wordt omgegaan met lesgeven. Jan en alleman kan het. Eeke had zelf ook nog nooit lesgeven toen hij hier kwam en als we wat breakdancelessen wilden volgen konden we ook breakdance komen geven.  Dat alleen stuit me al zo tegen de borst dat ik het bij voorbaat al niet wil doen.

zelfde als les 1

vrij 23 mei 8:30-19:30
salsa les bij ex
leraar: Harisson Pedro

In een gebouw dat het op het eerste gezicht uitziet als een retaurant en waar mensen zitten te eten blijkt bij nader inzien achterin salsa les geven te worden, volgens zeggen aan het jongste salsa publiek dat er in amsterdam te vinden is. En bij nader inzien is zelf dat niet jong. In het leslokaal van en geschatte 25 vierkante meter schuifelen 8 vrouwelijke dertigers hun pasjes op hakken waar niet iedereen op kan lopen.  De sfeer is nogal saai. Je ziet wat afgedropen mensen staan die zonder gevoel wat stapjes op de grond zetten. Zo ook bij de gevorderdere lessen. Eigenlijk waren we hier gekomen om op zoek te gaan wat mensen het meeste in de salsa aantrekt en hoe belangrijk salsa voor hen is, maar als je naar die groep kijkt druipt de ongeintereseerdheid er bij de meeste mensen van af. Als we na afloop met een docent (voor meer info zie www.alsaworkshops.nl) praten blijkt dat hij het met ons eens is. Hij zegt dat de meeste mensen komen omdat ze relatie problemen hebben of op zoek zijn naar een partner. De gevorderdere groep krijgt les van een ongeintereseerde marokkaan die zijn lessen zelf op de school heeft gevolgd en nu zonder enig gevoel de pasjes aanleert aan de groep.  Dat is eigenlijk ook het probleem met salsa dansen in amsterdam. Er is geen jong publiek (ook al is de curses vanaf 16) en er mist bij iedereen het gevoel van salsa weet de docent ons te vertellen. Dat wordt ook niet aangeleerd, want dan haken mensen af. Een lamme sfeer dus, die niet aanzet dat zelf dansen of op zoek te gaan naar het gevoel van de salsa en als nieuwelingen lopen we er alleen een beetje tussendoor.

Wo 20 mei 17:00- 22:00
amsterdamsstudentenfestival in het Ostade theater

Het Ostade theater is een podium waar veel ruimte wordt gegeven aan jongeren om hun kunsten te vertonen. Zo ook op het amsterdamsstudentenfestival; 4 dagen lang overal in amsterdam wedstrijden met verschillende catogorieen. Op dinsdag was er al een danswedstrijdronde geweest en deze avond zou er nog een ronde zijn plus een finale. Hoewel er buiten niet veel mensen leken te staan stroomde het zaaltje toch heel redelijk vol met mensen en er hing een open rustige en prettige sfeer. Er waren 3 acts van ongeveer 10 minuten. Om heel kort te zijn; Eigenlijk was het meeste best slecht, zelfs de presentatrice bakte er niet veel soeps van. Desondanks vond ik het fantatisch om te zien. Ik heb de hele avond met een lach op me gezicht gekeken. Eerst vanwege de presentatrice die geen humor, een aantal nogal beledegende versprekingen en vervelende maniertjes had, maar daardoor heel vermakelijk was om te kijken. Daarna heb ik, hoewel de dans technisch en choreografisch niet zoveel voorstelde, kunnen genieten van het kijken naar mensen die op hun manier echt aan het proberen zijn.  Mensen die er aan gewerkt hebben en die serieus aan de wedstrijd mee wilden doen. Eigenlijk gewoon gemotiveerd, maar niet zo goed in bewegen en daarom heel interessant om naar de kijken.  En voor de nieuwgierigen: uiteindelijk heeft een streetdance groep met een om gek van te worden disneymix gewonnen

Di 20 mei 19:30-21:00
Capoeira in het oude volkskrantgebouw, ook wel Urban resort genaamd
docent: Ursinho

Op dinsdag 20 mei liepen Suus en ik het oude volkskrant gebouw binnen op zoek naar een capoeira les, omdat we benieuwd waren naar het evenwicht danser-muziekant (oorspronkelijk maakt de kring waar de dansers in staan de muziek) en naar de rol van capoeira in het dagelijks leven van de studenten.  Volgen ze een keer per week capoeiera voor de gezelligheid of doet het meer? Bij aankomst werden we vriendelijk ontvangen door de mensen die er waren. Bijna iedereen stelde zich aan ons voor en er heerste een vrolijke sfeer. Iedereen had er zin in. Toch voelde ik me niet helemaal op m’n gemak, maar dat is misschien ook wel mij eigen. Er waren veel mensen die geen Nederlands spraken, maar Engels, Frans en/of Braziliaans, wat voor veel kleurrijk gescheeuw en veel vertalingen zorgde.  Dat veroorzaakte een heel leuk beeld. De leraren waren namelijk best fel en hielden er flink tempo in, zodat je aan het begin van de les al een groep hijgende zwetende mensen hebt en 2 leraren die daar in het Braziliaans tegen aan het schreeuwen zijn en dan een soort akela onderhulpje die het dan weer in het Engels en Nederlands omroept. Ik was wel verbaast over de zwaarte van de les en het tempo, want het was zwaar (ook suus en ik moesten hard ons best doen om bij te blijven) en er komt daar iedere week een groep van 16 mensen die zich daar vrijwillig in het Braziliaans laat ‘afbeulen’. Het had lichtelijk iets weg van een soort spartaanse opleiding. Zo ging aan het eind van de les een leraar binnen een kring improviseren met een paar van de betere leerlingen, en dat ging er echt niet zachtzinnig aan toe. De leraar leek mij een redelijk machofiguur en hij liet zijn leerlingen, die wel wat vallen en klappen te verduren kregen, wel even zien wie er de baas was. Ik ergerde me eraan omdat hij zo haantje en kleinered overkwam, maar hij liet de leerlingen wel merken waar hun zwakke plekken zaten. Kort gezegd was ik best verbaas over hoe serieus en hard er gewerkt werd.  Wel heel prettig, maar er werd ruwer met mensen omgegaan dan ik gewend ben.